Ben bir kadınım!

Merhaba, ben din bezirganlarının hüküm sürdüğü sıradan bir Ortadoğu ülkesinde, kapitalizm tarafından ezilen; zam, zulüm ile kan ağlayan, hakları verilmiş ama kullandırtılmayan bir kadınım.

12 Temmuz 2018 0

Kadın olmanın zorluğunu 8 yaşımdayken, karşı komşu oğlunun tacizine uğradığımda anladım.

Kadın olmanın zorluğunu 15 yaşımdayken, gönlüm aşka düşünce babamdan yediğim dayakla anladım.

Kadın olmanın zorluğunu 18 yaşında evlendirilip 19 yaşında çocuk sahibi olunca anladım.

Kadın olmanın zorluğunu, kocam; işinde patrondan azar yediğinde veya işten çıkarıldığında eve gelip beni dövdüğünde anladım.

Kadın olmanın zorluğunu, eve giren tek para olan asgari ücretle bir ay boyunca her gün tencere kaynatmaya çalışırken anladım.

Kadın olmanın zorluğunu yine asgari ücret karşılığı girdiğim fabrikada emeğim sömürülürken anladım.

Kadın olmanın zorluğunu yıllarca okuyup bir parababasının yanında işe girip yöneticim tarafından tacize uğradığımda ya da sırf kadın olduğum için aşağılandığımda anladım.

Kadın olmanın zorluğunu; gecemi gündüzümü vererek çalıştığım işimde, bir projenin başına getirildiğimde altta çalışan insanların bana uyguladığı mobbinglerde anladım.

Kadın olmanın zorluğunu kimi zaman tecavüze uğrayarak doğurduğum sayısız evlatta anladım.

Kadın olmanın zorluğunu; koynumda büyüttüğüm çocuğumu, ekmek almaya giderken bir gaz fişeğine kurban verdikten sonra terörle suçlanıp yuhalandığımda anladım.

Kadın olmanın zorluğunu; kapı komşum olan dördüncü tür yaratığın, iki yaşındaki evladıma el uzatıp öldürecek kadar şerefsiz olduğunda anladım.

Kadın olmanın zorluğunu; ben kan uykularındayken  —günlerdir kayıp olan— sadece 8 yaşındaki evladımın, komşum tarafından tecavüz edilip iç kanamadan can çekişerek öldükten sonra bir metrelik bir çukura gömüldüğünü öğrendiğimde anladım.

Ben kadın olmanın zorluğunu, kocam evdeki yemeği beğenmediği için dayak yediğimde anladım.

Ben kadın olmanın zorluğunu; çocuğuma babası tecavüz ederken korkudan sessiz kaldığımda, kimseye anlatamadığımda anladım.

Ben kadın olmanın zorluğunu; istediğimi giyemediğimde, istediğimi yiyemediğimde, şarkı bile söyleyemediğimde anladım.

Bulandı mı mideniz? Karardı mı gözünüz? Yıkıldı mı dünyanız?

Benim kadın olarak çoktan karardı gözüm, yıkıldı dünyam!

Bu düzen yıkılacak! Bu düzeni sürdürenler tek tek hesap vereceksiniz! Hamur yoğurup ekmek yaptığım ellerim yakanızda, ağlamaktan helâk olup kan döktüğüm gözlerim tam üzerinizde!

Bir gün hepiniz vereceksiniz bunun hesabını.

O gün işte analar gülecek, çocuklar ise güneşli günler görecek!

Nezihe Yaşar

Nezihe Yaşar Diğer Yazıları
BENZER KONULAR
YORUM YAZ