Yitip gidenlere, var olup gelenlere ithafen

Ey KADIN! Sana namus diye belletileni, erkekleri öven düzeni kutsadığın sürece; çok kızın can verecek ve bil ki çok oğlun can alıp ortalarda “Ben erkeğim.” diye gezinecek.

24 Ağustos 2019 61 0

Boğazından akan ılıklık,
Son bir feryad!
Yaşama tutun(ama)ma
Can verdiğinin gözleri önünde hem de…

Kimdi? Neydi?
Kadındı, anneydi…
Kendinden önce giden yüzlercesi gibi ve kendinden sonrada bilinmeze gidecek yüzlercesi gibi.
Benzer yaşamların, benzer ölümleri.
Benzer başlangıçların, benzer sonları.
Emine, Ayşe, Fatma, Iraz, Münevver, Aslı, Canan, Özgecan.

Boğazından çağlayan yaşam…
Kırmızı bir göl önünde dümdüz, suları kımıldamıyor ve aslında bilinmezi saklıyor.
“Anne ölme!” dedi kızı.
Kızı,
Savaş görmemiş ama şiddetin en “babasını” tadıyor.
“Babam” dediği adam, kendisine masal anlatıyor elinde çelik bıçağıyla.
“Bak kızım, ANNEN BİR VARMIŞ, bir YOKMUŞ!”
Emine, doğmuş vakti zamanında.
Doğmuş mu? Belki.
Sonra işte, büyümüş emek emek;
En sonunda veren Allah mı almış canını?
Böyle ölmek!
Boğazından akarken canı, canından verdiği can karşısında.
Sonra niceleri var ki bilmediğimiz.
Bilip de hayal edemediğimiz.
-Ormanlık arazide parçalanırken vücudu, bulanırken midesi, üstünde bir annenin “evladım!” dediği şeyle cebelleşirken can veren.-
Can veren hep kadın.
Doğuran da büyüten de…
Büyütülenin elinde can veren yine kadın.

Ey KADIN!
De ki can verdiğine, “Ben eşitinim, ben senin yarın, yarınlara taşıyanınım; saygı duyacaksan en çok senden küçüğe saygı duyacaksın!
Merhametin deniz olacak, bütün canlılara ve dahi hatta cansızlara merhamet duyacaksın!
Yegane düşmanın bu kör olası düzen olacak!”

Ey KADIN!
Sana namus diye belletileni, erkekleri öven düzeni kutsadığın sürece; çok kızın can verecek ve bil ki çok oğlun can alıp ortalarda “Ben erkeğim.” diye gezinecek.

Nezihe Yaşar

Nezihe Yaşar Diğer Yazıları
BENZER KONULAR
YORUM YAZ